Rogoziniec jest wsią o metryce średniowiecznej, wzmiankowaną w źródłach po raz pierwszy w 1425 r., kiedy to Władysław Jagiełło zastawił ją Abrahamowi Zbąskiemu. Należącą do starostwa międzyrzeckiego królewszczyznę zastawiano i obciążano długami również w latach następnych (w 1431 r. zastawiono ją Piotrowi Ogance, a w 1458 r. Stanisławowi Zbąskiemu). W latach 60- i 70-tych XV w. dziedzicem Rogozińca był Wojciech Oganka. W 1513 r. Zygmunt I pozwolił opatowi paradyskiemu wykupić Rogoziniec od Stanisława Hińczy, stąd mylna tradycja, mówiąca pierwotnie o zakonnej własności wsi. W 1520 r. wieś przeszła w ręce Michała Bielawskiego. W 1546 r. król Zygmunt I uwolnił mieszkańców wsi od pańszczyzny. Pod koniec XVI w. areał uprawny wsi liczył 17 łanów; w osadzie znajdowało się 9 zagród oraz 1 zagrodnik wolny, 2 komorników z bydłem, 8 komorników bez bydła, i 7 chałupników.

 

Z 1640 r. pochodzi informacja o istnieniu we wsi (po zachodniej stronie cmentarza) szkoły. W 1793 r. rząd pruski sprzedał przejęte dobra starościńskie - w tym i Rogoziniec - markizowi von Luchesini. Po 1871 r. - w ramach reparacji wojennych - na południe od Rogozińca Francuzi wybudowali koszary (ob. Technikum Leśne). W ostatniej ćwierci XIX w. w Rogozińcu nie było majątku ziemskiego. Wieś należała do powiatu międzyrzeckiego i liczyła 789 mieszkańców (742 ewangelików i 47 katolików). W miejscowości tej znajdował się przystanek kolejowy. Według spisu z dnia 17 maja 1939 r. wieś liczyła 761 mieszkańców (obecnie 473).